DOLAR 0,0000
EURO 0,0000
STERLIN 0,0000
ALTIN 000,00
BİST 00.000
Advert
Metin BOSNAK
Metin BOSNAK
Giriş Tarihi : 26-04-2022 01:49

12 Eylül darbesine nasıl gelmiştik? (I)

12 Eylül darbesine nasıl gelmiştik? (I)

 

12 Eylül 1980 öncesi çoğumuzun malumudur. Demirel’in o daha tahlilini yapmadan kullandığı “anarşi”-ki doğrusu terördü- toplumsal hayatın her alanına girmişti. Siyasiler arasındaki koltuk kavgaları onların taraftarlarına da sirayet etmiş, sağda ve solda çeşitli fraksiyonlar silahlı ve silahsız şiddete sarılmış, karşı tarafı sindirme, susturma ve/ya yok etmeye imani bir huşuyla kendilerini vakfetmişlerdi.

 

Özellikle 1975’ten sonra ki --gene bir af kanunundan sonradır ve gene Ecevit marifetiyle çıkarılmıştı--terör odakları, hem içteki siyasiler hem de kapılandıkları dıştaki efendilerinin yönlendirmeleri sonucunda tırmanmış ve günde 25-30 can almaya başlamıştı. Bu hal halkın genelinde mutat ve kanıksanmış bir hadise gibiydi; çözümsüzlüğe adım adım yaklaşılmıştı.   Sonraları da kabullenme gelmişti.

 

Kavganın özünde ideolojik bakış farklılıkları olmasına rağmen, daha büyük mesele sağ ve solun hem kendi içinde hem de iki temel cephe arasında bir diyalog eksikliği vardı.  Fraksiyonlar oturup da “adam gibi” konuşmayı, tartışmayı hedef değil, bizzat böyle girişimlerin kendisini ihanet ve yok edilmesi gereken hedef olarak görüyorlardı. Okudukları gazete, kitap, kullandıkları kimi kelimeler, yaşadıkları semt ve hatta seçimini kendilerinin yapmadıkları halde doğdukları şehir, okudukları lise,  üniversite veya fakülte, giydikleri parka, içtikleri sigaranın markası ve bıyıklarının şekli, şemailine kadar bir sürü unsur ideolojik tefrik rumuzu haline gelmişti.

 

Siyasi parti liderleri de bu tehlikeli gidişatın farkındaydılar, fakat taraftarlarına samimi ve ısrarlı bir tarzda akl-ı selimi vazetmeleri onların da ihanetle veya samimiyetsizlikle suçlanmaları ve bu tür diyalog davetlerinin bizzat rakiplerine verilen zayıflık, yenilgi veya taviz emaresi olarak kullanılma anlamına geliyordu. Onların şahin olması, güvercinlere de bir teşvik ve desteklerinin devamı anlamına geliyordu. Hazımsızlık öyle bir hal almıştı ki, ana muhalefet partisi lideri Demirel, zamanın Başbakanı olan Ecevit’e “hökümatın başı” sıfatını aşağılayıcı bir tarzda kullanıyor, “başbakan” demeye dahi dili varmıyordu. 

 

Ülkede problemler elbette vardı. Sağ ve solun reçeteleri farklıydı. Bu farklılıklar uçurumlaştırılmış, bir grup militan ortaya her fırsatta çıkıp eylem ve tedhiş yapar hale gelmiş, zamanla bir diğer grup da kendilerini devletin muhafızları gibi görmeye başlamış, onlar ülkeyi kurtarabilme ihtimaline âşık olmuşlardı. “Vatan hainleri” sandıkları bir grup insanı, birilerine uşaklıkla suçlarken, temiz niyetlerinden fazla ve bir kaç ışıklı doktrinden öte vaat ettikleri bir şey de yoktu esasen. Daha da esaslı olanı, Türkeş’in Dokuz Işık’lı doktrini aslında Ecevit’in--ışıklarını bir tarafa bırakırsak--meşhur “köy-kent” projesinden farklı da değildi.  Ama liderler farklıydı…

 

Ecevit “Karaoğlan”dı, bir kesim halk için umuttu.  “Hakça düzen” istiyordu.  Atatürk’ün dahi devrimciliğini yeterli bulmayıp ona “burjuva Kemal” diye lakap yakıştıran katıksız devrimcilerin ağabeyi idi. Devrimciydi. İnönü’yü bile devirip onun CHP’DE başkanlık koltuğuna oturmayı başarmıştı. Hakça düzenin ne olduğunu anlatmaktan bir yana, diline doladığı “bir feodal yapı” ve ne tarihi ne de birikimi benzerlik göstermeyen bir Norveç-Danimarka türü bir demokrasiden dem vuruyordu arasıra.  

 

Hala paylaşılamayan bir “Kıbrıs Fatihi” unvanının bir numaralı adayı, Amerika’ya kafa tuttum diye oy isteyip sonra Amerika’yı ağabey bilen, Clinton karşısında Beyaz Saray’da “sözlüye kalkmış talebe” gibi bekleyen, Yunanlılara atfen “birbirini seven iki kardeş” hülyalarıyla şiirler döktüren, lise mezunu, bir meslekten gazeteci, meşrepten siyasetçiydi Ecevit. Kabaklının ifadesiyle “bizim Alkibiades” idi. Bir diğer partiden 11 milletvekilini kapalı kapılar ardında Güneş Otelde manevralarla, bakanlık teklifi ve transferini gerçekleştiren, Türkiye’de ilk defa bakanlık bazındaki yolsuzluğun (Gümrük ve Tekel Bakanı Tuncay Mataracı) başbakanı. Mavi gömlek ve Lenin şapkasının onulmaz hayranı Karaoğlan. Yanında da Karakız… Gömleğini mavisindeki tonlar tekstilimizdeki ilerlemeyle biraz değişti, ama o hiç değişmedi.  Çocukları yoktu, bütün devrimciler onların çocukları olmuştu. Mecliste türbanlı bir milletvekilini, “çıkarın bu hanımı buradan!” diye celallenmesi hatırlarda kaldı.

 

Türkeş “Başbuğ”du, 1960 askeri darbesinin kudretli bir albayı.  Menderes’e ve ekibine yapılan darbeyi millet, onun sesiyle haber almıştı radyodan. Türklerin sadece Türkiye’de olmadığından dem vuruyor, Kürşat’ların heykelini dikiyordu gençlerin gözüne, Ergenekon’dan çıkmaktan bahsediyordu. Türk Milleti vaktiyle Çinlileri hem de kendi saraylarında nasıl alt etmişlerse, ülkücüler de bundan ilham alıp, Tanrı Dağını yufka yüreklilerle aşmanın zorluğunu bilip, Moskofların esareti altında olan Türk cumhuriyetlerini kurtaracak ve aradaki suni sınırlar da böyle kapanacaktı.  Zaten eskilerde Ortaasya’nın adı Doğu ve Batı Türkistan değil miydi?  Azeri, Kazak vs. ne demekti?  Bunlar, Rusların geniş bir coğrafyaya yayılmış olan Türk milletini bölmek, birbirine yabancılaştırmak için uydurdukları tasniflerdi. Şimdi de aynı oyun Türkiye’nin içinde Türklüğün tek hür kalesi olan Türkiye içinde tezgâhlanmaya çalışılıyordu. Tanrı dağına dikilmeliydi gözler ve dönülmeliydi kargılarımızın semaya sütun olduğu zamanlara. 

 

Elbette Türklükten gelen bu dinamikler İslam’la birleşecekti. Ülkücüler birer birer katledilirken, bir de İslam anlayışı eklenmiş, dolayısıyla ölenler “vatan ve millet için” öldüklerinden dolayı “şehit” oluyorlardı. Kanlar aksa da “zafer İslam'ın”dı. Şehitler ise, insanlar öyle sansalar bile ölü değil, “yaşamakta idiler.” Bu da gazi olanlara, davada haklılıklarına ve şehitlere saygıya dair hep artan, ama hiç azalmayan bir uyarıcı etki yapıyordu. Sonraları, “kutsal dava”yı örnek alan devrimciler de her ne kadar İslam’a “afyon etkisinden” muhalif iseler de “şehit” saymaya başladılar kendilerinden ölenleri. Türkeş’in vefatında görkemli bir kalabalığın olması, onun parti lideri olarak değil, devlet adamı niteliğine ulaştığını gösteriyordu. “Fikirleri iktidarda, kendisi hapiste” olan bir misyonun insanı olarak ifade edildi. Türk dünyasının, sandığı kadar “Türklüğe” koşmak isteği olmadığını SSCB’nin çökmesiyle daha iyi anladı. Rus zulmü ve ateizm sadece Allah’tan değil, aslında belirsiz bir “evrensellik” algısıyla milli şuuru da unutturmuştu…

 

Erbakan, Almanya’daki leopar tanklarında büyük proje emeği olduğu söylenen, “ağır sanayi hamlesi” lafını bu memlekette ağır ağır iktidara gelmekte ustaca kullanan, hiçbir cihada katılmadan “mücahit” unvanı alan, 1981’de beklediği başbakanlığı nihayet 1995-6’da yakalayan, onu da içinde bir türlü zapt edemediği hamaset istidadını, kutsal bir belagatle mücehhez kılıp, o her defasında “horoz dövüşü” diye adlandıran siyasetin horozlarından bir makine mühendisi profesör.  

 

“İslam Birliği” ideolojisini “Milli Görüş” olarak ifade etti. D8’in kurulmasına “İslam Birliği” hedefine yönelik olarak önderlik etti. Batı’ya karşı bir alternatif olarak düşünüyordu. O iktidarda, adı her anıldığında taraftarlarının aleyhte sloganlarına muhatap olan İsrail’in ne kadar yakın bir müttefiki olduğunu sonrada gösterdi. “Dava” diye milyonları peşine döktü sonra tek davasının siyasetten uzak kalmamak olduğunu gösteren işlere mühendis kalemiyle imza attı. Kendisi hapislik oldu, “fikirleri” değişerek iktidara geldi AKP ile. Ona vaktiyle gönül bağlayanlar, ona karşı 28 Şubat sürecinde işbirliği yapanlarla ittifak ettiler.

İktidar sürecinde ise, kravatının markası versace kadar, kızının düğününü yaptığı 5 yıldızı otel kadar büyüktü!  Ay-yıldızın mümessili olduğu şeylerin büyüklüğü onu ilgilendirmez.  Çoğunu Demirel'in ve birazda Ecevit'in zamanında açılan İmam Hatiplerle, önce kendi eseriymiş gibi övünecek, sonra kapattırıp, kapattırmaya vesile olan dehasıyla bir kere daha övünecek kadar büyük oldu. 

 

Hükümetten alaşağı edilmesi sürecinde devlet adamı ciddiyetiyle davrandı. Biliyordu ki, düşmesine neden “irtica” değil, Türkiye’deki ekonomik savaştı. Küresel sermayenin yerel hacıyatmazları, “balans ayarı”nı asıl ekonomik yapıya yapmışlardı.

 

İslamköy'lü Süleyman Demirel de bir makine mühendisi. Çocuğu olmadığı için bütün memleketin “baba”sı olma yolunda epey adımlar attı 1990’larda, hatta muvaffak da oldu... Kendi yaydığı “Çoban Sülü” laflarıyla, halkının hamaset duygularıyla siyaset yürüttü hep.   Gariban ve cahil halk, onu Menderes’in daha iyi bir devamı sanıyordu. O’nun mirasına konduğunu kendisi de sıklıkla ifade ediyordu. Halk olarak algıladıklarına, onların aksanıyla ve İslamköy edasıyla konuştu.

 

Hafızası iyiydi. Pek çok yer adlarını ve yerel parti yetkililerini ismen zikrederek, insanlara onlara önem verdiğine dair intiba veriyordu. Vatandaş saydıklarına da daha çok başındaki meşhur şapkası ile ve “Morrison” tarafıyla hitap ediyordu.  Rivayete göre, kitaplığında çeşitli kesimlere hitap eden kitaplar vesaire var olup gelen misafire göre davranır ve yanından çıkan herkes Demirel'i kendi temsilcisi sanırmış.  (Son örneği Vural Savaş oldu.) 

 

Halk dalkavukluğu ve burjuva çığırtkanlığı illa da okul da öğrenilmez... Kimi zaman insanların kendisi bir ekol veya okul olurlar. 

 

Halk Demokrat parti ismini ancak “Demir kırat” diye telaffuz edebilince partisinin rumuzunu ve geleneğini o meşhur “Kırat” ile ifade ederek halkın gönlünü bir kere daha kazandı.  “Barajlar kralı” oldu unvanı. İlk hayali ihracat kitabesi onun zamanında ve yeğeni Yahya Demirel marifetiyle şerefli iktisat tarihimize kazındı. Bunu Demir Kıratlılar da biliyorlardı, ama o “melun” rakiplerinin iftirası diye anlayıp anlatmayı yeğlediler. 

 

Demireller bir şey yaparsa, arkasında elbette bir büyük hikmet vardı. En çok imam-hatip lisesi onun zamanında açıldı ve propagandalarda bu tarafını hep öne çıkardı. Hepsinin birden kapatılmasını aynı şekilde savundu ve buna da sevindi.  Dünden bugüne dünyayı dûn için hem dünde yaşadı hem dünü unuttu. Yolların değil, takvimlerin eskidiğini insanımıza o öğretti.    Eğer anayasa müsaade etseydi ve ikinci kere cumhurbaşkanı seçilebilseydi, daha nice yeğenlerini görecektik sahnede, nice Cavit Çağlarları çivit çivit parlayan gözleriyle yanına alıp “aile fotoğrafları” çektirecekti!

 

Ne de olsa “Baba” olmak zor şeydi.  Anayasa değişikliği için yapamayacağı yoktu, ama yine de ümitlerini kaybetmedi.  Milletimizin dengelerini onun üzerine bindiren sağdan ve soldan birçok hayranları hala eski coğrafya kitaplarındaki dünyanın düz olmadığını ileri süren teorilerin etkisinde hala ona duacıdırlar. Güniz Sokak tavafları buna delalet eder.  Milleti Düşürdüğü demokrasi uçağından her zaman pilot kabinindeki fırlatma sistemi vasıtasıyla kendini kurtarmayı bildi.  Şutlandığı her an paraşütü yanında hazırdı.   O da bu memlekete hizmetleri geçmiş çok şerefli bir insandır... Muhalefette hep doğruları söyledi.  1986’da Köprü Dergisi’ndeki beyanlarını bilenler, Demirel’in inkişaf etmeye ne kadar mütemayil bir insan olduğunu iyi bilirler. O da onları iyi bilir.  Bugünlerde görürseniz size Türkiye’de elektriksiz köy kalmadığından bahsedecektir gene tatlı tatlı. 

 

Sonrası fil ebabil ve siccil...

NELER SÖYLENDİ?
@
Metin BOSNAK

Metin BOSNAK

DİĞER YAZILARI MUHSİN BAŞKAN Mum Titrer Hanemizde Ülkücülük CHP'yi Ne Zaman Sevdim İSLAMCILIKLA MÜSLÜMANI, TÜRKÇÜLÜKLE TÜRKÜ YABANCILAMAK SOSYAL MEDYANIN SOS'LARI PARALEL YAPI Bosna'daki Türk Üniversitesi: IUS DER SPİEGEL "BOYUN EĞME" DİYOR DEVRİM Mİ DEDİNİZ? BİRLİK VE BERABERLİK NEDİR? DİL TARİH VE İDEOLOJİ AYNAYI ARAMAK... MAKULLER AKİLLERE KARŞI VEDA HUTBESİNİ OKURKEN HİNLİK VE HAİNLİK ÖTESİNDE TARİHE BAKMAK ALPEREN OLMAK BİR HİLAL BİR İHTİLALDİR DELİLİĞE ÖVGÜ AŞK'A DAİR YAKLAŞIMLAR BİLİM, İDEOLOJİ VE DARVİNİZME DAİR YALAN DÜNYADA GERÇEK TARİH OLUR MU? DELİ DUMRUL'UN KÖPRÜSÜ ORTAYA KARIŞIK HALLERİMİZ EFKAR VE HERZELER YUSUF, ŞEHİR VE TABUYA DAİR EĞİTİME NEDEN HAYIR? EFKAR VE HERZELER "ADAMLARIN" PLANI HER ZAMAN TUTAR MI? İNGİLİZ'CE KONUŞMAK... BEN ÖLÜNCE KİM KALIR? BİLMENİN MALİYETİ NEDİR? BU ÜLKEYİ ANLAMAK... NİYET TAVŞANLARI VE TARİH ŞERİF MARDİN VE CUMHURİYETİN GETTOLARI FERMAN VE FETVA BAYRAMLARDAN BAYRAM BEĞENMEK AŞKIN BAR/KODU MEVSİM SONU İNDİRİMLİ LİBERALCİLİK YOL DA İÇİMİZDE SEYYAH DA! OSMANLI NE ZAMAN ÖLDÜ? SÜRGÜN KAYIP MEDENİYETİ ARARKEN... KÜRDİSTANA DAHA NASIL YARDIMCI OLABİLİRİZ? İKİNCİ YEŞİL KUŞAK PROJESİ MHP NEREYE GİDİYOR? NASIL BİR GENÇLİK? KİM KORKAR EBU ZER'DEN? MEHDİ NE ZAMAN GELECEK? "GÜZEL VE YALNIZ ÜLKE"YE Milliyetçilik ve Kürtler İLETİŞİM VE PROPAGANDA BATILILAŞMAK TWITTER'DA KENDİMİZİ OKUMAK "DANIMARKA ÜLKESİNDE KOKUŞAN ŞEYLER" BİSİKLETİN İSLAMİ OLANI FİRAVUN VE HİÇ'LİK KAMUSAL ALAN DÖNÜŞTÜ MÜ? KADIN, ŞEYTAN VE ÖLÜM ÇEVRİM İÇİ AHLAK ÖLÜM VE YAŞAMA KORKUSU KISKANÇLIĞIN KISKAÇLARI 11 Eylül ve ABD YA 12 EYLÜL SONRASI? Korku ve alkışlar arasında Ortadoğu AYDIN, MÜNEVVER VE ENTELEKTÜEL ORTADOĞU'DA OLANLARI ANLAMAK KAVGA NEREDE? KAVGA NEREDE? ORTADOĞU'NUN YENİDEN TASARIMI SUSMAK, PUSMAK VE BİRLİK DİL VE TARİH KAVGAMIZ HOLİGARŞİ Said Nursi ve Cemaat algısı Size “İslamî alt-çevre” diyebilir miyim, “abi”? MUHAFAZAKÂRLIK NEDİR? TÜRK LİBERALİZMİ AŞK MI MAŞUK OLAN? DİN'ERCİLİK SİVİL İTAATSİZLİK NEDİR? NEDEN KÜRT ÇALIŞMALARI ENSTİTÜSÜ? DEĞİŞİM İDEOLOJİSİ VE LİBERAL PROPAGANDA 12 EYLÜL SONRASI UZLAŞMA LİBERAL STATÜKOCULUK UYKUYU ÖLDÜRMEK "EKSİK ETEK" BABİL, DİL VE PROPAGANDA DENKTAŞ'IN ÖLÜMÜ AİKİDO VE "KÜRDİSTAN" DEĞİŞİM TÜRKÇE VE İDEOLOJİ "KASIMPAŞALI" BAŞBAKAN "İBRAHİMİ DİNLER" BİLİMLE DİNİ UYUŞTURMAK KOLTUĞA OTURAN VE KOLTUĞUN OTURDUĞU İNSAN TEMCİT PİLAVI VE YENİ OSMANLI RODRİGEZ NEDEN LİBERAL OLAMAZ? BEN'SİZLİĞE ŞİİR TOPKAPI'DAN DOLMABAHÇE'YE DÜŞERKEN ERBAKAN'I ÖZLERKEN MÜSLÜMAN VE İSLAMCI İSLAM VE FEMİNİZM KAÇIRILAN GÜNDEM BIDEN NOTLARI DEMOKRASİDE KİM KİM ÖPÜYOR ARAF'TA TARİHLERDEN TARİH BEĞENMEK İKİNCİ YEŞİL KUŞAK PROJESİ ARAFTAKİNİ ÖZLEMEK Hayatta Sürgün Olmak AKADEMİSYENLİK KÜRESEL KARADUL TEFRİKALARI GÜNCELLENEN MESİHİ BEKLERKEN TÜRKİYE KOLTUK, TURNUSOL VE KİMLİK BOSNA'DA BİR TÜRK ÜNİVERSİTESİ KOVBOY MEHTERANLA JAZZ ÇALARKEN Amerika ve Anti-Amerikan Kimlikler AMERİKAN KİMLİĞİ VE ŞEYTANLARI DÖNÜLMEZ AKŞAMIN UFKUNDAYIZ KUTLU VEDA DEĞİŞİMİN TÜRKÇESİ VE UYANIŞ TANRI, İNSAN VE TAKVİM ÖDLEK ÖCÜNÜ ALDI MI? Millet Olabildik mi? Zaman, medeniyet ve din Zaman, medeniyet ve din Mehdi’yi beklerken ORTADOĞU VE YENİ İNSAN Kediler, Fareler ve Vatan Kürşat olma vaktidir Gülün Adı, Kadın ve Takva İslamo-Amerikancılık EBCET, CİFR VE TARİH SÜBJEKTİF OLMANIN FAZİLETİ DİPLOMASİMİZ NEREYE? İSTİKLAL MARŞI YENİDEN YAZILABİLİR Mİ? KOKUŞAN BİR ŞEYLER VAR! KÜRESEL KARADULUN AĞLARINDA "Yeni Osmanlı"nın Yeni Haçlılara Yardım Tezkeresi KATLİAMERİKA MAHALLE, BASKILAŞIM VE FİKİR NAMUSU YARASANIN ÇIĞLIĞI VE DİPLOMASİ Ay lav yu, Cani! AŞKIN HALLERİ DOKUZ HECELİLER FİRAVUN... Kadın'ım... 28 Şubat ve Erbakan KADDAFİ'DEN KESESİ Ve Yine Karşınızda Renan, Sykes ve Picot Democoupracy mübarek olsun! FULL'er Yapalım mı, Abi? Ortadoğu'da Sezaryen Mısır'da Karaoke Devrimi Mısır'ı Okurken Obama ve ikinci yeşil kuşak projesi (I) Bir Ortadoğu Masalı Mutlu Oligarşiden Kutlu Oligarşiye Ey zahit, şaraba eyle ihtiram! Bilinç ve Sürgün İbrahim, devir içimdeki putları! İdeolojik dil ve Teolojik Tarih Pardon, Size Demokrasi Diyebilir miyim? Paralel Evren, Küresel İslamcılık Erkekler ne zaman "adam" olur? "Millî" Küreselleşme? AK'Kışşş Kimliklerin Kurdu “Hiç” i öğrenmek GELENEK VE MANKURT Küresel tapınak, yerel rahipler ve Hipnoz Çift-düşün, yeni-konuş! Batı'yı ararken... Aforoz’malar… Halife Ömer Hayek’i ne zaman okumuştu? AĞLAMAKTAN ÇAĞLAMAYA DOĞRU KÜRT'AJ Shalom, Kürdistan! İstiklal marşını yeniden yazmak İslam, Millet, Hilafet ve Siyaset Amerika düşmansız olabilir mi? Mustafa Reşit Paşa'ya Mektup Keşif... Babil’in dil’beri Medeniyetlerin neyi çatışıyordu? Tarihi hangi hikâyeci yazar? Zihin Kontrolü ve Kült YUMURTANIN AK'I, SARISI Ebu Zer’in günlüğü Her şey zıddı ile mi kaim? Melamilik “marka” mıdır? Melâmilik Bir ayrılık, bir yalnızlık, bir ölüm AŞKA DAİR NE VARSA Medya medyumluğu ve wikisızmalar Türkiye, İran ve Dünya Barışı Muhafazakârlık “marka”sı? Füze ümütz! “Van münütz!” Çin'in hafızası ve küresel sistem Kutlu veda Öznellik Öz’neliktir! Hz. İnsan, Hz. Peygamber ve emanet Said Nursi ve tesettür İmam, Örtünme ve Nur Suresi Din duble “yol” mu demekti? Gelenek, mankurt ve reform Aylardan şubat günlerden cuma Alaturkalıktan Kolaturkalığa gelenek Gelenek mürtedi ve kimlik Namus, Kanun ve Fazilete Dair İman "terakkiye" destek midir? Yılmayacağız... ÜÇ TARZ-I MAHALLE VE HAL Hoş geldin, Şeytan! OSMANLI VE NEO-OSMANLI DAYILAR VE DAYILANMALAR Türkiye’de muhafazakârlık ve Dr. Faustus Tesettür neyi örtüyor? Milat oluşturmak Yahudilik bir din mi yoksa ırk mıdır? Tarih satrancını asıl kim oynuyor? Mahalle ve getto Tanrı, totem ve muta nikahı Orta Doğu’mların ebesi ŞOFÖR MAHALLİ BASKISI KÜRESEL İSLAMCILIK RENAN'I VE KENDİMİZİ AŞMAK Medine Vesikası Türk solculuğu ve İslamcılığı Batı’k düşüncelerin Doğu’şu BATI'NIN DEĞERLERİ EVRENSEL MİDİR? NEO-MUHAFAZAKÂRLIK VE YİN-YANG Karadul KEDİLER VE FARELER “Erkekliğin” yasası, “kadınlığın” tasası ON ADIMDA LİBERAL OLMA TÜYOLARI Neden Federasyon? Kaburga kemiklerimdeki sızı? Ortadoğu ve Darbeler "Küreselleşme "millet"e neden karşıdır? TURNUSOL Ya 12 Eylül sonrası? (II) Ya 12 Eylül sonrası? 12 Eylül darbesine nasıl gelmiştik? (II) Kim ne der? Ne zaman ki…
NAMAZ VAKİTLERİ
PUAN DURUMU
  • Süper LigOP
  • 1Adana Demirspor716
  • 2Galatasaray716
  • 3Başakşehir FK614
  • 4Beşiktaş714
  • 5Konyaspor714
  • 6Fenerbahçe613
  • 7Trabzonspor713
  • 8Kayserispor712
  • 9Gaziantep FK711
  • 10Kasımpaşa79
  • 11Alanyaspor78
  • 12Giresunspor67
  • 13Fatih Karagümrük66
  • 14Antalyaspor76
  • 15İstanbulspor65
  • 16MKE Ankaragücü64
  • 17Sivasspor74
  • 18Ümraniyespor72
  • 19Hatayspor61
Gazete Manşetleri
Yol Durumu
BURÇ YORUMLARI
  • KOÇ
    Koç Burcu
  • BOĞA
    Boğa Burcu
  • İKİZLER
    İkizler Burcu
  • YENGEÇ
    Yengeç Burcu
  • ASLAN
    Aslan Burcu
  • BAŞAK
    Başak Burcu
  • TERAZİ
    Terazi Burcu
  • AKREP
    Akrep Burcu
  • YAY
    Yay Burcu
  • OĞLAK
    Oğlak Burcu
  • KOVA
    Kova Burcu
  • BALIK
    Balık Burcu
ANKET OYLAMA TÜMÜ
E-Bülten Kayıt
ARŞİV ARAMA