KAPI ARALIĞİNDAN DÜN ve BUGÜN

Daha  dün  bu  sokaklarda  evine  ulaşmaya  çalışan  bir  baba,  nasıl  bir  manzarayla  karşılaşacağını  bilmeden  evine  dönüyordu…  Sokağında,  evinde  nasıl  bir  manzara  bekliyordu  kendisini  ?..  Birinci  barikatı  geç,  sonra  ikinci  barikat…

Kantonlara  ayrılmış  Kıbrıs’ın  ara  sokaklarında  da  durum  pek  farklı  değildi…

Nerden  geldiği  belli  olmayan  bir  taş  ensenizde  patlayıverebildi…

“Oh,  şükür  taşmış”  diyenlerin  sayısı  ya  da  sopaya  şükredenlerin  sayısı  pek  az  değildi…  Vücudunuza  isabet  eden  bir  kurşunun  acısıyla  yere  de  yığılabilirdiniz…

Ama  bunlardan  daha  acısı,  hiçbir  şey  yerine  konulmamaktı…

İngiliz  Valisi  idare  ederken  Kıbrıs’ı,  adın  Müslüman’dı…  Bir  azınlık  mı,  cemaat  mi,  ne  olduğu  belli  olmayan  bu  tanımlamanın  içinde  sadece  Müslüman’dı.  Lefkoşa’nın  merkezinde  yer  alan  Müslüman  Lisesi,  Ermeni  kökenli  müdür  veya  müdireler  tarafından  idare  edilirken,  Türklük  adını  sadece  hafızalarda  kalan  veya  beynin  çeperleri  içine  sıkışan  uzak  bir  hayal  olarak  kalbinizde  terennüm  edebilirdiniz.

Türküm  demek,  bir  Türk  gibi  yaşamak  bu  atmosfer  içinde  mümkün  değildi.

Bazen,  Girne’nin  yüksek  bir  tepesinden  Türkiye’ye  bakarken,  uzaktan  belli  belirsiz  gibi  gözüken  Toras  Dağları  ne  kadar  da  yakın  gelirdi  size.  O  dağların  eteklerinde  Bir  Yörük  Türkü’nün  kaval  sesini  duyar  gibi  olurdunuz.

Bu  kadar  yakın  ve  bir  o  kadar  uzak  olan  mesafelerin  aldatıcı  yansımaları  karşısında  kimi  zaman  ümide  kapılır,  sevinir;  ama  çoğu  zamanda  kırılgan  duyguların  anaforu  altında  hüngür  hüngür  ağlardınız…

  Sonra  korkunç  bir  çığlık  gibi  Kıbrıs  semalarında  uçan  Türk  uçaklarının  göğün  karanlık  bulutları  arasından  maviyi  taşıdıklarını  gördünüz. 

Bu  mavi,  göze  ilham  veren,  dosta  cesaret;  düşmana  ürperti  veren  bir  mavi  idi…

Bu  mavi,  Türk’üm  diyebilmenin  onurunu  yaşayabileceğiniz  zamanın  müjdecisi  gibiydi…

Sonra  çetin  bir  mücadele…  Dağlarda  açlıkla  ve  soğukla  koyun  koyuna  geçirdiğiniz  günler…  Küçük  yavrunuzun  donan  bakışları  altında,  çaresizliğin  en  ağır  tecrübesini  yaşadınız…

Ölümün  bu  kadar  basit,  ama  bir  o  kadar  acımasız  çehresiyle  karşılaştınız…

Eşinizi,  arkadaşınızı  ve  bedeninizden  bir  uzvunuzu  kayalıklara  bıraktınız…

Hiçbir  şey  hürriyet  için  ödenen  bedel  kadar  ağır  olmadığını  kiminiz  şahadeti  yaşayarak,  kiminiz  sakat  kalarak  öğrendiniz… 

Ve  yıllar  sonra,  Girne’nin  dağlarına  dünyanın  en  büyük  bayrağını  nakşettiniz…

Artık  Kıbrıs’ın  sokaklarında  gezerken  bir  Rum  Polisi  tarafından  tartaklanmıyorsunuz.  Artık,  bir  meselenizi  halletmek  için  İngiliz  Valisinin  katına  çıkmıyorsunuz. 

Artık,  en  mutena  sokaklarında  yürürken  sahibi  görünmeyen  taşların,  sopaların,  küfürlerin  ve  kurşunların  korkusunu  yaşamıyorsunuz. 

Yatağınıza  girerken,  kulağınız  kirişte  uyumuyorsunuz…

İyi  geceler  öpücüğü  kondurduğunuz  çocuğunuzu,  sabahleyin  yatağında  bulamama  korkusu  içerisinde  değilsiniz…

Evet  bir  çok  sorunlarınız  var…  Ve  biliyorsunuz  ki;  dünya  döndükçe  hiçbir  sorun  bitmeyecek…  ve  yine  biliyorsunuz  ki,  meseleleri  kendinizin  çözebileceği  iradeniz  var…

Ve  her  şeyden  önemlisi,  siz  de  mavinin  bir  parçasısınız.  Ve  artık  sizden  bahsedilirken,  “adı  konulmaktan  korkulan  bir  şey  gibi  bahsedilmiyor.”

Kıbrıs  Türkleri  deniliyor… 

Semaların  hep  mavi  kalması,  hürriyete  olan  düşkünlüğümüzle  baki  olacaktır…