Bayramdan sonra haberim oldu.

Benim de hayatımda çok önemli bir yeri olan, Hafik Adem Yavuz Yatılı İlköğretim Bölge Okulu Hayvan Pazarı olmuş!

Ne diyelim? Vatana, Millete hayırlı uğurlu olsun…

Adem Yavuz’u bu memlekette kim bilir ki, kim tanır?

Eski tüfek gazeteciler, birde Hafik YİBO mezunları…

Kıbrıs Stratejik Araştırmaları Dergisi’ne yazdığım “Haber Gazetesi’nin Penceresinden Kıbrıs Barış Harekâtı”  başlıklı makalemin araştırma ve hazırlanma aşamasının birçok yerinde adına defalarca rastladığım bu kahraman gazetecinin iç burkan hikâyesi aynı zamanda çalışmamın her safhasında aklıma hep YİBO’yu getirdi.

Adem Yavuz Hafikliydi, okula da onun adı verilmişti.

Adem Yavuz’un trajik bir sonu vardı.

Adının yaşatıldığı birçok sokak, birçok çeşme, birçok park-bahçe vardır, lakin kaderiyle mütevellit olanı sanırım Bizim YİBO olmuştur.

Hafik Adem Yavuz YİBO-Namı diğer Yatılı  İ.Ö. Bölge Okulu; yüzlerce-binlerce çocuğun/gencin umudunun sığındığı yerdi.

İmkânsızlık içerisinde ki babaların, daha da önemlisi anaların, evlatlarını teslim ettiği, devletin asil bağrı, emin elleriydi.

Her şeyden önemlisi kimsesizlerin sokağa atılmaktan kurtulduğu, sıcak aş’a, iki dilim ekmeğe, ayakkabıya,  pantolona, kazağa, gömleğe kavuştuğu yerdi.

En küçüğünden en büyüğüne kadar, bütün yatılı öğrencilerin kaderine binaen “Askeri” bir hiyerarşi vardı okulda, Küçük olan erken kalkar, erken soyunurdu mutlak olan “toplamın” gündelik ihtiyaçlarına.

Bu yönüne mazur, birazda sıkıntılıydı.

Okulun Eğitim Binası, Erkek Yatılı Binası, Kız Yatılı Binası vardı. İki apartmandan iştirak lojmanı,  top sahası, çamlığı, oyun bahçesi vardı.

Yanında mezarlık, harabe halinde ki tarihi gıda deposu ve şehitlik vardı…

Kimisi ilkokul 1. Sınıfta gelirdi YİBO’ya, kimisi 3’te, kimisi 5’ten sonra. Ne zaman gelmiş olursa olsun Adem Yavuz, en unutulmaz hatıraların yaşandığı yerdi.

Hasretin, Vuslatın, Korkunun, Cesaretin bire bir yaşandığı yerdi.

Hayatın çetrefilli yokuşlarının çocuk bünyelerinde en alasının yaşandığı yerdi.

...

Her şeye rağmen Hafik’in, Zara’nın, İmranlı’nın, Suşehri’nin Şarkışla’nın, Altınyayla’nın ve Sivas Merkez Köylerinin çocuklarının devlet kapısıydı.

Adem Yavuz, ilçe yatılı okulu değildi, Adem Yavuz, il yatılı okulu da değildi, Adem yavuz çok az okula has bir yücelikte “Ulusal” bir yatılı okuldu.

Çünkü…

Tunceli’nin Mazgirt ilçesinden de gelen vardı, Erzincan’dan da.

Çocuklar sadece şubat tatilinde tel örgülerin dışına çıkabilirdi, evlerine gidebilir, sevdikleriyle hasret giderebilirdi.

Tuncelililer ulaşım zor olduğu için gidemezdi. Az sayıda durumu çok kötü olan ailelerin çocukları ve kimsesizler de köylerine gidemezdi.

Bundan dolayıdır ki kalanlar büyük bir İsyan başlatır ve tatil sonu, okul büyük bir yağmadan çıkmış gibi yeniden dizayn edilirdi.

Okulda az sayıda da olsa, ilköğretim yaşının oldukça üzerinde öğrencilerde olurdu, iş gücünü artırmak ve tempoyu yükseltmek için görevlendirilmiş asker de…

Aşçısı, müstahdemi, şoförü, memuru, öğretmeni birçok insanın nafakasını temin ettiği yerdi.

Adem Yavuz’a yolu düşen herkesin mutlaka hayatının en önemli hatırlarından kesitler vardır.

Ben o zamanın ifadesiyle ortaokul ikide katıldım YİBO ailesine.

Tam olarak katılmışta sayılmam, çünkü  “Gündüzlüydüm”

Gündüzlü’nün en kestirme izahı okulun yatılı bölümünde gecelemeyen, yemekhanesinde yemeyen ve hamamında banyo etmeyendir ki, biz de o bahtiyarlığı yaşamaktan maruzduk!

Büyük bir hevesle okulun yemek hanesinden iki kere yemek yiyebildim. Birisinde babam Sivas’a gitmişti, diğerinde de okul nöbetçisiydim yakalandım, tabii Babama.

Babam bu konuda çok katıydı.” Memleketin evlatlarının yemeğine ortak olamazdık” okulun iaşesi öğrenci sayısına göre geliyordu, doğrusu iaşe de biraz kıttı.

Zaten öğrenciler de doğru dürüst doymazdı...

Türk tarihinde yiğitler gösterdikleri kahramanlıklarla yücelirdi, YİBO’da da bu gelenek devam ettirilirdi yani Okulda erkekliğin arenası “ekmek çalma” yarışıydı.

Aslında erkekliğin yaşının olmadığını ben o zaman öğrendim, çünkü Adem Yavuz’da 1. Sınıftan, 8. Sınıfın sonuna kadar, bu konuda başarılı yiğitler vardı…

…

YİBO cumartesileri ( etütleri saymazsak) tam anlamıyla muhteşemdi.

Günün büyük kısmını top oynayarak geçirir, sınıf maçları yapardık.

Kesintisiz maçlarımıza yemek saatlerinde ve yemekhanede topluca izlediğimiz tarihi filmlerde ara verirdik.

Fatihin Fedaisi Kara Murat, Estergon Kalesi, Battal Gazi…

O zamanlar maçlar gündüz oynanırdı ve maçları da sadece TRT verirdi, özel kanallar yayında değildi henüz.

Okul olarak maçları yemekhanede topluca izlerdik, Galatasaray’ın çıkışa geçtiği yıllardı.

Çıkışa da geçse Rıdvanlı Fenerbahçe’ye karşı tutunamazdı, Fenerbahçe de MAF’lı ( Metin Ali Feyyazlı) Beşiktaş’a karşı koyamazdı.

Galatasaray’ın Nöşetel’i rövanşta 4-0 yendiği maçı da topluca izledik, Beşiktaş’ın Şampiyonluk maçını da… Mesele Milli maç olunca Fenerlisi, Beşiktaşlısı, Tuncelilisi, Zaralısı en az Galatasaraylılar kadar Galatasaraylıydı YİBODA.

…

Okulun etrafına ağaçlar diktik… Babamla birlikte…

İlköğretim öğretmeni babam Ali Tecel, aynı zamanda Tarım Dersi’nin de öğretmeniydi. Okulda tarım dersi en ağırlıklı derslerden birisiydi. Çünkü okulun mevcudiyetini köylü çocukları oluşturuyordu.

Biz topu topu iki sene kaldık Adem Yavuz’da.

Nihat Devrim, Ömer Kasapoğlu, Suzan Kekül, Suzan Şeyhoğlu, Mehmet Kaya, Orhat Karataş aklıma ilk gelen isimler.

 Tabi birde okulun müdürü vardı; Hamdi Demirel… Futbol hastası, argo tabirle futbol manyağı  (Wordün dil bilgisi imla hatırlatması da Argo veya Kaba sözcük diye uyarıyor ama geç kaldı J)

Hamdi Hoca beni beğenmezdi, ama iyi oynardım, Hamdi Hoca’da iyi oynardı ama ben de ondan iyi oynadığımı düşünürdüm.

Ben küçüktüm, cılızdım, bu günün Galatasaraylı Servetin ebadında arkadaşlarımızdan kuruluydu takım.

Hamdi Hocam benim oynayabileceğimi tahmin edememişti ilk maçta, ben babamın torpiliyle oynayabilmiştim, sonra kendimi kanıtladım ve takım kurarken de söz sahibi olmayı başardım…

Yukarıda öğretmenlerimiz arasında ismini zikretmediğim biri daha var, çünkü benim hayatımda  oldukça önemli bir yere sahip!

İsmail İrez … Fen Bilgisi öğretmeni…Genç ve heybetli birisi!

Zaten okul bir İsmail İrez’den tırsardı, bir de Kasapoğlu’ndan. Kasapoğlu’da harbi kasaptı…

Kulakları çınlasın, İsmail İrez benim futbol hayatımı bitiren adamdı! Şimdi nerededir bilmem.

8/A sınıfının etüt hocasıydı, etütte sınıfta yok sandığım için İsmail Çerez dedim ve hayatım, kaderim değişti J

Ayakkabıcı tanıdığı mı varmış, ayakkabıcılık mı yaparlarmış ne, babam bana krampon sipariş etmişti kendilerinden, o çocukça şımarıklığımdan dolayı almadı kramponu…

Sivas’a taşındığımızda birkaç ay amatör olarak Hafik Sporda oynadım ve bıraktım futbolu…

YİBO’dan sonra Sivas’ta okudum Kongre Lisesi’nde.

 Biz taşındıktan kısa süre sonra Suzan Kekül’ün eşi Saygıdeğer Ahmet Kekül ebediyete intikal etmiş.

2003 yılı, 2 Haziran tarihinde de tanıdığım en büyük vatansever, en büyük idealist en fedakâr baba olan Kıymetli Babam Cennetmekân Ali Tecel Tanrının “Gel buyruğuna” ram oldu.

…

Benim bu gün Hafik Adem Yavuz Yatılı İlköğretim okulunda olan hatıralarımın menşe-i çocukluğumda orada geçirdiğim iki yıldan mülhemdir.

Hayata gerçek manası ile gözünü orada açmış yüzlerce, binlerce insanımız mevcuttur.

 Hafik Belediye Başkanı’na ve Kaymakam Bey’e buradan sesleniyorum, feryadımızı duymalarını istirham ediyorum.

YİBO iki sebepten dolayı çok önemlidir, birincisi adıyla maruf köklü ve şerefli bir maziye sahiptir, ikincisi orada binlerce insanın hatırları emekleri vardır.

Belli ki o koca çınar yorulmuş, depreme ve diğer tabii afetlere dayanamaz hale gelmiş, kullanılamıyor olması anlaşılır bir sonuç da, O müthiş hatıralarımızın celeplerin ayakları altında inlemesi vicdanımızı kanatmaktadır.

Birçok bürokrat, siyasetçi, avukat, doktor, mühendis, memur, muhtar, çiftçi yetiştiren bu şanlı tarihe hiç mi sahip çıkan yok?

 Buradan konu ile alakalı yetkililere seslenmek istiyorum; Hayvan ticaretine/borsasına uygun başka bir yer bulmak mümkün olmadı mı?

Adem Yavuz YİBO’yı  ismine ve misyonuna yakışır bir hale getirmek, hiç olmazsa Sivas’ın ve Hafik’in ortaklaşa kullandığı, yanıbaşından geçen yolcuların durup dinleneceği, bir tas su içebileceği bir mesire alanı yapmak mümkün değil midir?

Kürşat TECEL